تبلیغات 
در جاده درست در آن هنگام که
در اوج حرکت هستی ناگهان از دور متوجه چیزی میشوی
می ایستی
آه باز هم به دوراهی رسید م انتخاب با من است اما راه با کیست
احساس می کنم باز هم باید به ایستم باز هم دچار دوراهی ام
راستی می شود زندگی را بر سر همین دورا هی هم تمام کرد
نه نه
اما نمی کنم من تمامش نمی کنم بگذار راه تمام کننده باشد
بگذار راه تمام کننده باشد
زمانی که با دستان خود تارو پود عشق از هم می گسستم
به فراموشی سپرده بودم
آری به فراموشی
فراموش کرده بودم در دولت عشق حکم ریا و دروغ مرگ است
مرگ عشق
و عشق......
ایا بازهم جایی در سرزمین عشق برایم هست ؟
از اودور افتاده ام میدانم
ان هنگام که وداع گفتم در این اندیشه بودم که روزی اگر باز گشتی
چگونه پاسخ دهم تا برای همیشه بروی
اما نمی دانستم که ان روز تو نیز دران فکر بودی
اما امروز در این اندیشه ام که روز بازگشتت چی بر لب ارم تا همیشه مال من باشی
اما نمی دانم امروز تو در چه فکری؟
امید وارم تو نیز در فکر امروز ها باشی
دیروز امروز فردا
روز ها می گذرند زمان نیز اینچنین
با چشم به هم زدنی عقربه ساعت عدد ۱۲ را نشانه رفته است
که نوید از امدن فردا دارد
روزگاریست که عقربه ساعت با سرعت می رود اما عقربه ی عشق در وجودم به خواب رفته است شاید خوابی زمستانی
شاید هم برای تمام فصل ها
یعنی بازهم می شود عقربه ی عشق ساعت 12 را نشان دهد؟
نمی دانم....
همه چیز اگر کمی تیره می نماید...
باز روشن می شود زود
تنها فراموش مکن این حقیقتی است:
بارانی باید، تا که رنگین کمانی برآید
و لیموهای ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود
و گاه روزهایی در زحمت
تا که از ما، انسان هایی تواناتر بسازد.
خورشید دوباره خواهد درخشید، زود
خواهی دید.
می خواهم امشب تو را نیز از دفترم خط بزنم
چه سود از ترانه ای که حقیقت پیش رویش نیست !
از سوختن بی صدا می ترسم
از شعر هایم نیز !
تو را خط می زنم
تا آسمـــانی که دیگر نیست ........
افسوس که ثانیه های انتظــــار در پس لحظه های خالی
به شمارش دردها می ماند ... پیوسته... بی پایان ...
تو را خط خواهم زد
و باز تنهایی را خواهم ســوخــت ...
پوسیدن در این زمین خاموش
میان مردمانی دروغ
با بوی تعفن ِ جاری در فضا
که پیوسته بی ذره ای تقدیر و بلوغ نفس میکشند...
زیر قابی از ماه
بی پروا عرق میکنند...
می نویسند از عشــق ، امــــا
افســـوس ...
فریاد ساده ای از دوست...
چیزی در من فرو می ریزد
لغزشی در دل
چشم هایی خیس
لمس مشتی بر دیوار
جای لبخندی بر دست
آه اگر بـــــــاران ببارد ...
دیگر چیزی نمی شنوم........
صدای خورد شدنم گوشهایم را كر كرده
ساعتم سكته كرده
ساعت سراب است...
باید بخوابیم تا کسی بیدارمان کند
تا بدانیم هر چه دیدیم همه خواب است
تقدیر بر این بود که بی صدا در میان رازهایمان بشکنیم ...
زخم های من اینبار
در آیینه رخنه می کنند
به وقت همیشه و هیچ ...
چیزی در من فرو می ریزد
شبیه همان صدای ویرانی که امروز اتفاق افتاد ...
امشب آنقدر تو نیستی
که به دیوار روبرو میگویم تو !
امروز روز طلوع خورشید است .........
پس چرا خورشید از همیشه سردتر است
سرد تر ...
خسته تر ...
تنها تر ...
نشسته ام ، با جامه سپید عریانی
نقش امیدهای کاغذی بر خاک میکشم
به آسمـــان نمیرسد دستم
تا واژه های تاریک نیستی بر خاک بنشانم
و از فضای مبهم دیروز ، خاطرات ماسیده در گیج گاهم را آرام کنم
دور میشوم ... دورتر از هرآنچه که فکرش را بکنی...
آنجا که رؤیا خود نیمه تاریکی از خوشبختی ست ...
می آیی ....
صدایت سر میخورد روی دلتنگـــی هایم
از تو لــبریز میشوم ...
وقتی هستی ، شهر چقدر کوچک است
به اندازهء دو صندلی کنار هم ...
حضورت غلت می زند روی خستگی هایم
از این روست که هنوز زنده ام ...
با تمام درد عبور کردیم
دره های عمیق فاصله را
بی وجود گذرگاهی که بتواند مرا با تو پیوند دهد ...
پنـــــــاهم بده
تنــــها مرز آشنــــا
پنـــــــاهم بده ...
حضورت با من است
امــــا
چشمانم از هراس نبودنت میان دلتنـــــگی و بـــــــاران بی قرار است ...
چقدر به بـــــــاران نزدیک میمانی
بر گونه های بی اختیار من ...
تو اینجایی . . . . . .
و من با تمام سدها و دیوار ها
باز ، دستانت را در دستانم حس میکنم ...
با تــــو بودن....
با تو بــــودن...
همیشه با تو بودن ...
ضربان قلب هایمان
بر سنگفرش کوچه های خیس ...
چتر مشتـــرک
زیر بــــــــاران ...
بــــارانی که می بارد
اما
خیس نمی کند .........
امشب باز حضورت ، تن پوش عریانی غلیظ لحظه های من است
روی پوست تنهایی ام می نشینی
دلم آرام می گیرد ....
کـمـــک کن آن سوی شب روشن بماند
و من در صبحی نــــــو ، که آسمـــــــان سراسر زندگیست
برای تمام گنجشک های پشت بام
آب و دانه میریزم ...
چه فرق می کند کجای این فصل های تیره ایستاده ایم
یا کجای آن بی قـــــراری ها ...
باز هم پشت تمام این فاصلــــــه ها ترا شفـــــــاف می بینم
و صــــاف ...
یادت باشد
نفس همیشـــه هســت
برای از نـــــو زنــــده شدن .........
پنجره را باز میكنم
در آغوش آسمـان فریاد میزنم
حضور آسمان گاهی چون بادی موافق در افكارم رخنه میكند
و پریشانی موهایم را بهانه ای میشود ...
زوزه های دلواپس انتظار
زیر بار سنگین قدم هایم
ناتوانی خود را خش خش میكنند
و تاریكی آرام
از فراز كوهها فرود می آید ...
امشب از جنس فریادم
از جنس نیـــاز ...
در دالان های تاریك تردید
كورسوی كوچكی از امید اما
هنــوز نفس نفس میزند ...
امشب همدوش تاریكی ام
فریاد به هر چه تاریكی
كه مرا این چنین سخت
در آغوش گرفته است ...
فریاد به تو ای دل
تا باز مانی ز سوختن
و فریاد به تو ای چشم های من
كه هنوز و همیشه
در این بغض دردناك غلت می خورید
فریاد به قفل این سكـــوت
كه هنوز بسته است
و ای آسمـــان
فریاد به بادهایت
كه اینگونه بر گونه های خورشیـــد
سیلی می زنند
و ای بادها
فریاد به شما
که به آفریننده تان بگویید
گناه خورشید چه بود
كه اینگونه به شلاق كشیده شد؟
امشب خورشید در حسرت پــرواز بیدار است
امشب خورشید
گیسوانش را به باد خواهد داد
تا شاید شاخه درختی تكیه گاهش شود
و ترانه ای یابد از رهایی
تا نجات این چشم های ساكت خاموشی
كه هیچ گاه پلك نمی زنند ...
امشب خورشید تشنه نور است
و آسمــان روزی
در هراس گم شدن همیشه خورشید در برفها
خواهد ماند
روزی كه خورشید
برای همیشه در انجماد مبهم برف ها گم میشود
كاش تاریكی می گذاشت
خورشید برای همیشه در آغوش آسمانش بماند
گوش كن!
چگونه می خندند ستاره ها در نبود خورشید !!!
امشب خورشید ، همدوش سحر
تا هم آغوشی نور ، پــرواز خواهد كرد ...
گرچه برای پرواز
آسمان تاریك است و دستان خورشید خسته
اما درون آسمان هنوز آتشی روشن است
كه امنیت رفته را باز می آورد
و ترانه ای به گوش میرسد
كه از نخستین سكوت جهان می آید
ظرف آبی باید برداشت
عكس آسمان و خورشید
درون کاسهء آب هم بدون شك زیباست
و این تصویر
شروع داستانی ست
كه تا ابد ادامه می یابد
گرد تو میچرخد
و در من تمام میشود . . .
اعتــراض
به بودن و حضور نداشتن
اعتراض
به انتخاب دل و سكوت عقل
اعتراض
به دلواپسی های مكرر
به سرود آفرینش
كه تلخ ترین سرود است
اعتراض
به دم
بدون بازدم
اعتراض
به بادبادكی كه دست نخورده می پوسد
اعتراض به من
بدون ما
اعتراض
به نیـــاز
به خواب های بی تعبیر
به باد افسار گسیخته
به آب گل شده
به لب گشودن و حرف نزدن
اعتراض
به فریــاد
كه میسوزاند گلوی بی گناهم را
اعتراض
به هزاران اعتراض دیگر
روزنی بر نیم نگاه خستهء خورشید بگشای
ایستاده ام
آنجا كه مه می پیچد بر اندام آفتـاب
از اندوه و درد
و ذهن ساكت می شود
ره ا ی م كن
فراموشت كرده اند
و سرگـــردان
...
..
.
گونه هایت آرام داغ می شوند
نفس هایت به شماره می افتند
كوتاه
ممتد
لرزان
از لابه لای شاخه های تنهایی
به آسمــــــــان نگاه میكنی
به خورشیــــــد
که با گام های لرزانش
به سمت غروب شناور است
قطره های بــــاران
با ضرب های ناموزون
آرامش ساییدهء لحظه هایت را لمس میکنند
یاد تمام آنچه كه بود
و دیگر نیست
پلك هایت را سنگین میكند
به آسمــان نگاه میكنم
تا بدانم ستاره ها چگونه فرو می افتند
خاك می شوند
تا ببینم انسان ها چگونه خاطره میشوند
و خاطره ها
چگونه فراموش
دستهای بیرحم انتظار
برصورت پریده رنگ امید سنگ میكوبند
و من آرام از میان این هیاهوهای دیوانه وار
آخرین خشكیده برگ خزان آرزوهایم را
در آغوش میكشم
میلرزم از درد
در انجماد مبهم بادهای ویرانی
چنان چون تلاطم متعفن كهنه زخمهای یأسی به چرك نشسته
كه گویی سال هاست
تیک تاک غلیظ انتظار رهایی را به دوش میکشد
اینك انگار سالهاست از دست داده ام
دیروز و امروز و لحظه هایم را
اینك انگار قرن هاست
سنگینی این اشك های سیمانی
بر گونه های خسته ام چنگ میزند
اینك انگار
من نیست
تاریكی ست
سرماست
شب است
و سكــوت
مهر عزیز
هشیار باش
خورشید غروب خواهد كرد
در سوگ آخرین خشكیده برگ امید
خورشید خواهد خفت
میدانی ؟
...
..
.
